tezer özlü

"hiç düşündünüz mü? ölen bir insanı gerçekten bir kez daha görebilir misiniz? ölen bir evde uyuyabilir misiniz? o yıllar öldü. o yılları bize öldürecek biçimde yaşattılar."
-çocukluğumun soğuk geceleri(bkz:tezerözlü)
yatıyoruz, o istemiyor. ben de. kimin kimi oldürdüğünü bilemiyorum. ortada bir ölü var. ya o, ya ben
diline, yazımına imrendiğim yazar.
ölüm ne tuhaf değil mi? düşünüyorum. tezer özlü ben doğmadan yıllar önce ölmüş. öleceğini bilerek tedaviyi reddetmiş. ölümü seçmiş. yıllar önce yaşamış hem burada benim yaşadığım şehirde, hem isviçre'nin bir yerleşkesinde. soluduğumuz havalar, baktığımız gökyüzü değişmiş. bir yazarı okursunuz (tezer özlü'nün kitapları onun ta kendisidir.) ve bu benim dersiniz. yazdığı benim dersiniz. satırlarda ben varım dersiniz ve yazarla özel bir bağ kurarsınız. ben tezer özlü'ye öldüğünü bile bile aşık oldum. dostları ferit edgü ve leyla erbil'e hayran oldum. abisi demir özlü'yü, dostlarından onat kutlar'ı sevdim. ben tezer özlü'de kendimi buldum.